Zoeken in deze blog

woensdag 9 maart 2011

Liggend bevallen of de natuur volgen

De meest ongunstige bevalhouding is de liggende houding, want:

- De zwaartekracht werkt niet mee
- Er is meer kans op inscheuren  
- Belangrijke bloedvaten kunnen worden afgekneld. 
- Er is het gevaar dat je in deze positie de autonomie over je bevalling verliest: De bevalling overkomt je in plaats van dat je zelf handelende hoofdpersoon bent.

Ondanks deze (aangetoonde) nadelen wordt er  toch nog veel in een liggende houding bevallen. Een enkele keer komt dat doordat de vrouw zich in deze houding het beste kan ontspannen. In het al eerder geposte filmpje lijkt de halfliggende houding bijvoorbeeld geen enkel probleem te zijn.
Over het algemeen wordt de liggende houding echter opgelegd door zorgverleners (dat geldt met name voor ziekenhuisbevallingen) omdat zij zo overzicht hebben en overal goed bij kunnen. Maar de schuld ligt niet alleen bij de medici, ook veel moeders vinden zelf dat ze op hun rug horen te baren. De vroedvrouw die bij mijn laatste bevalling was en haar praktijk in de Achterhoek heeft, vertelde dat vrouwen het liefst op hun rug bevallen 'omdat dat zo hoort'. Als mijn vroedvrouw ze aanmoedigt om bijvoorbeeld op handen en knieën te draaien, dan vinden ze het raar en ze schamen zich vanwege deze vreemde houding. Zo werd haar zelfs weleens gevraagd om 'er een doekje voor te houden omdat anders alles te zien is'!

Het is interessant om tot je door te laten dringen dat de liggende baring absoluut niet gewoon is, maar vooral iets zegt over de manier waarop er in onze cultuur met bevallen wordt omgegaan. De liggende bevalling is een direct gevolg van de gemedicaliseerde bevalling en is – samen met die medicalisering - pas in de afgelopen 300 jaar ingeburgerd geraakt. Op afbeeldingen van voor die periode (en op afbeeldingen uit andere culturen) worden barende vrouwen in verticale – met name hurkende - houdingen afgebeeld. In een volgend bericht zal ik meer vertellen over niet-horizontale baringshoudingen.



Mijn oudste zoon baarde ik terwijl ik op handen en knieën op het bed zat. Ik had dit vantevoren niet zo bedacht. Ik was 22 en was tijdens de zwangerschap vol vertrouwen dat de natuur tijdens de bevalling wel haar werk zou doen. Tijdens de zwangerschapsyogalessen en in de gesprekken met mijn moeder leerde ik dat je tijdens een bevalling vooral mee moet geven met de weeën en je niet moet verzetten tegen de pijn. Dit herkende ik uit mijn eigen ervaring met yoga: Juist door in de pijn (of spanning) te gaan kwam er ruimte, verzet zorgde voor meer pijn, disbalans en frustratie.
De hele dag bewoog ik mee met de weeën. De ruimte van onze kleine Amsterdamse benedenwoning had ik helemaal in bezit genomen: Dit was mijn territorium. 's Avonds laat trok ik me terug in de slaapkamer. Ik zat op het bed en vond het prettig om in deze kleine ruimte op mezelf te zijn. Op een bepaald moment werden de weeën zo heftig dat ik nieuwe houdingen zocht om ze op te vangen. Ik draaide me op handen en knieën. Mijn toenmalige man, een Afrikaanse moslim voor wie deze bevalling een geheel nieuwe ervaring was, sprak me vanuit de deuropening geschokt en bijna vermanend toe: 'Wat doe je nou?' Maar mijn vroedvrouw zei dat ik een heel goede houding had aangenomen en dat ik nu zelfs zou kunnen beginnen met persen. Helemaal verbaasd dat het nu al zo ver was, gaf ik toe aan de nieuwe beweging van niet alleen toelaten van de weeënkracht, maar de kracht ook omzetten in een zeer constructieve handeling: de baring.

De baring ging erg voorspoedig en ik was niet ingescheurd. Zo kwam mijn zoontje op de wereld in een houding die ik vantevoren niet had kunnen bedenken, maar die volkomen natuurlijk voelde. 

De natuur doet haar werk, als we haar maar haar gang laten gaan.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten