Zoeken in deze blog

zondag 14 augustus 2011

De normaalste zaak van de wereld

Het mooie van verhalen van natuurlijke geboortes vind ik de wonderlijke combinatie van alledaagsheid en bijzonderheid: Het is een heel bijzondere gebeurtenis en toch is het heel gewoon. Ook deze moeder beschrijft haar thuisbevalling alsof het de normaalste zaak van de wereld is en juist in die nuchterheid zit haar enorme kracht verscholen.
Opvallend is verder dat de weeën afnemen als er tijdens de bevalling bezoek komt. Dit laat weer zien dat een bevalling het beste verloopt als er geen verstoringen zijn van buitenaf. Verder worden de vliezen kunstmatig gebroken. Dit is een middel wat kan helpen om de bevalling verder op gang te brengen, maar er zijn ook nadelen aan verbonden die zelden worden genoemd. In Vrije geboorte heb ik op een rij gezet wat deze nadelen zijn (o.a. risico dat de baby niet meer de juiste positie kan innemen en toename van de pijn). 
De moeder vertelt:

'Op woensdagmiddag ga ik voor de laatste keer naar de verloskundige. De week ervoor wilde ik gestript worden, maar lukte het niet. Daar had ik geen rekening mee gehouden en ik was flink verdrietig toen ik terugkwam. Ik was echt klaar met zwanger zijn. Ik wilde beginnen met een nieuwe fase. Er was al dagen gerommel, maar niks dat doorzette. 
Gelukkig stond mijn baarmoedermond nu wél een beetje open en had een stripactie dus wél zin. Opgelucht ga ik terug naar huis.

Het idee dat ik straks misschien wel ga bevallen is nog steeds onwerkelijk.

’s Middags ben ik lekker aan het tutten, haarwortels bijkleuren, beetje opruimen, lezen op de bank, eten koken. Het rommelt in mijn buik. Het idee dat ik straks misschien wel ga bevallen is nog steeds onwerkelijk. Tegen de avond zijn de krampjes regelmatig aan het worden, maar na een wandelingetje door de buurt is het ineens stil in mijn buik. Stiksacherijnig ga ik naar bed om tien uur.

Om drie uur ’s nachts word ik wakker van een wee. Dit is een weeeeeeee!! Het is begonnen. Ik ga douchen en weer terug naar bed, want wat moet ik midden in de nacht met beginnende weeën. Om zes uur ga ik er toch uit. Jarg komt ook beneden, gedoucht en wel, maar waarom snap ik niet, want wat kan hij nu voor me doen… Ik heb liever dat hij nog even terug naar bed gaat, zodat hij goed uitgerust is. Ik ga zelf nog even op de bank liggen en ik merk dat als ik lig de weeën om de acht minuten komen en als ik loop om de vijf minuten.

Om half acht ga ik dus maar rondjes lopen. Dat schiet op. Pffff. Een uur later bel ik de verloskundige om te zeggen dat haar stripactie succesvol was. Om tien uur komt ze langs. Vier centimeter ontsluiting. De weeën zijn goed te doen. Ze zijn nog lang niet zo pijnlijk als ik me kan herinneren van de vorige keer. De piek is vrij kort. Dat vindt de verloskundige ook en ze beloofd om twaalf uur weer langs te komen. Mijn ouders en Seppe komen even langs om te kijken hoe het gaat en de weeën nemen iets af.

Dat is te merken om twaalf uur, want er is slecht één centimeter bijgekomen. Wat gebeurt er als ik mijn vliezen zou laten breken? De verloskundige legt uit dat als de baby in het vruchtwater heeft gepoept mijn thuisbevalling ten einde is. Als de vliezen uit zichzelf breken bij een centimeter of acht dan is het te laat om nog naar het ziekenhuis te gaan. Dus het is een risico dat we nemen, maar ik wil graag dat het iets sneller gaat, dus breekt de verloskundige mijn vliezen, en hoeraaaa, het vruchtwater is helder. De weeën worden meteen scherper en heftiger.

Als ik onder de douche vandaan kom omdat ik druk naar beneden voel, ligt er een opstapje van al mijn zware kookboeken en atlassen klaar om het bed op te klimmen. Toch nog een nuttig klusje gevonden dus…

Ik ga onder de douche staan, rondjes lopen, voorover hangen op het bed. Liggen is niet fijn en zitten al helemaal niet. Om twee uur is de verloskundige terug en zijn mijn weeën niet leuk meer. Jarg vindt het vreselijk dat hij niks kan doen. Masseren is vervelend, in thee heb ik geen zin, de kleertjes die hij uitzocht keur ik af, want die heb ik maanden geleden zelf al uitgezocht en de sms-jes die hij verstuurt leiden me af. Dan als de kraamhulp komt om kwart voor drie heeft hij in de gaten dat het nu echt niet lang meer kan duren. Als ik onder de douche vandaan kom omdat ik druk naar beneden voel, ligt er een opstapje van al mijn zware kookboeken en atlassen klaar om het bed op te klimmen. Toch nog een nuttig klusje gevonden dus…

Mijn hele lijf werkt mee om de geboorte af te maken, ik voel tintelingen van mijn haarwortels tot aan mijn tenen.

Ik wil niemand zien en ik lig op bed weeën weg te puffen met mijn handen voor mijn ogen. Jarg en de verloskundige stellen voor om op handen en knieën te gaan zitten, zodat Jarg tegendruk op mijn rug kan geven. Dat voelt lekker aan. Ik mag gaan meepersen als ik dat wil, maar ik durf niet zo goed. Ik ben bang voor de pijn. Uiteindelijk als ik er eenmaal aan toe durf te geven vanaf tien voor half vier gaat het heel heftig. Mijn hele lijf werkt mee om de geboorte af te maken, ik voel tintelingen van mijn haarwortels tot aan mijn tenen. Tegen het einde draai ik toch weer op mijn rug omdat ik meer lucht nodig heb. Niet veel later wordt het hoofdje geboren. Of ik wil kijken? Nee dus, ik heb mijn energie voor andere dingen nodig. Een lange weeënstilte van drie minuten volgt, maar bij de volgende wee op vier keer persen wordt dan eindelijk om kwart voor vier onze dochter Mila geboren. Ze huilt meteen.

Binnen een half uur drinkt ze al aan mijn borst die ze zelf gevonden heeft.

De navelstreng knip ik zelf door en ik vertel haar dat ze vanaf nu moet vliegen met haar eigen vleugels. Binnen een half uur drinkt ze al aan mijn borst die ze zelf gevonden heeft. De placenta wordt geboren en de bevalling zit erop. Ons leven zal nooit meer het zelfde zijn.'

Geen opmerkingen:

Een reactie posten